"لبخندت" را چند صباحی است ندیده ام

 

برای دلم لحظه ای بی بهانه بخند

 

زیباییش را از همین فاصله هم میفهمم...

در ذهـــــن زنــــانه ی مـــــــن ...

مـــــرد یعنی تکیه گاهی امن !

یعنی بوســــه ای از روی دوســــــــت داشتن ...

بدون اندکی شـــــرم !

در ذهن زنـــانـــه ی مـــــن , مـــــرد یعنی کــــوه بودن !

پــر از سخــــاوت ! پــر از حیای مـــــردانه ...

در ذهـــــن زنـــــانـــــه ی مــــــن ...

مــــــــرد یعنی دوســـــــــــت میــــــدارمـــــت ...

 مـــرد یعنی ...... من

تـــــــو هر لحظه با مــــنــــــــی ...

تــــــــو مــــــــردی ...

مــــن بی تــــــــو از تمام آفرینش بی گانه ام ...

تــــــــــو با مـــــنــــــــی و مــــــن ...

بـــا تــــــــو بر بـــلندتــــــــریـــــــــن قـــله ی دنیــــــــا مسکن دارم

مــــــــــرد بی نظیـــــــــــرم

برای دیدن چشمانت
برای لمس دستانت
برای با تو بودن
تا قیامت صبر خواهم کرد
فرقی نمی کند امروز باشد یا در فرداها
یقین در من موج می زند که روزی با تو خواهم بود...

مرا چه به تنهایی و سکوت ؟

نقاشی می کشم

دنیای وارونه ام را ،

از اینجا تا بی انتهایی

رنگ در طرح

بوسه ای بر باد

درختی در آغوش خاک

آسمانی بی ماه

طبیعتی برهنه

و من

چشمانم حکایت ها دارد ...

مرا چه به تنهایی و سکوت ؟

دلــم تنگ است به وسعت زیبایی چشمانت ..

آرام بخوان چون آهسته نوشتم ،

بی پروا بخوان چون از خود نوشتم

نزدیک کسی نخوان چون تنها نوشتم

و از دل بخوان چون با دل نوشتم دوستت دارم . . .

 

کبودی لبهایت تقصیر خود توست

گفته بودم

بوسه...

بوسه می آورد

گوش نکردی...

 

ویرانم می کند هر لحظه ،

 

ده ریشتر است

 

وسوسه بوسیدن لبهای تو...

طعم غزل پاره می دهد

لبانم از بوسیدنت ...

مادرم...

مادرم

 

بارها با صداى گريه ام تو را از خواب خوش بيدار كرده ام،

 

خيس گريه ام دوباره بيدار شو.. با دستهاى مهربانت صورتم را

 

 نوازش كن و با گرماى وجودت آرامم كن.

 

امشب دوباره دلم تو را بهانه گرفته

 كاش ميدانستي در اين كوير تنهايي تو را داشتن حس خيس باران است

فال حافظ می زنم از پی دلتنگی تو 

 من که هر لحظه به یاد تو و دلتنگ تو ام

 هر ستاره یه نشان از دل و دلتنگی من

آسمان را بفرستم که بدانی همه جا یاد تو ام ؟

اونقَدَر از تو ميگم، كه به يمن اسم تو
توي آسمون عشق، رنگين كمون پيدا بشه

آمدنت را خوب یادم نیست.بی صدا آمدی

 

بی آنکه من بدانم و بی اجازه ماندی بی آنکه

 

من بخواهم.اما اکنون که با ذره ذره وجودم

 

ماندنت را تمنا می کنم قصد سفر داری؟

 

ای مهمان ناخوانده قلبم بمان.

که ماندنت را سخت  دوست دارم       

برای همیشه فراموشت می کنم

دیگر هرگز فکر نخواهم کرد

به تو و زندگی با تو 

برای همیشه عهد می بندم

که تو را فراموش کنم

اری  فراموش خواهم کرد

تو و روزهای با تو

تو و خنده های با تو 

تو و شانه های ارام بخش تو

هوایت که به سرم می زند

دیگر در هیچ هوایی،


نمی توانم نفس بکشم!

عجب نفس گیر است

هوایِ بی توئی!